Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

Θανάτω θάνατον πατήσας

Άρης Απένταρος


Μνημόνια και μνήματα
μνήμες πικρές και θρήνοι.
Ξύπνα λαέ, σε νάρκωσαν
της αβανιάς τα κτήνη.

Ξύπνα, γιατί καλύτερη
δεν θα 'χεις ευκαιρία,
να γράψεις κι απ το Αύριο
μια ένδοξη ιστορία.

Ο ζωντανός ο θάνατος,
λαέ μου δεν σου πρέπει.
Ξύπνα και με το αίμα σου
γράψε καινούρια έπη.

Με τον ωραίο θάνατο
τόλμα μια χειραψία,
αν θες μια νεκρανάσταση
απ την ναρκοληψία!

Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο, 7 Οκτωβρίου 2017

Θες πρόσφυγα τον λες θές μετανάστη


Χτισμένη η ψυχή του
κι όλο κλαυθμυρίζει
όπως το φάντασμα της γάτας
σ έναν από τους τοίχους του γραφείου
του Έντγκαρ Άλαν Πόε.

Κι όμως αυτός ο άνθρωπος
ήταν ο τόπος του και ο λαός του
με ολάκερο τον ουρανό δικό του.

Δεν υπήρχε νεραϊδοπηγή
μήτε ριζιμιό λιθάρι
που να μην τον είχανε γεννήσει
αναρίθμητες φορές
όταν ο ήλιος άφηνε υγρό το φως του
πάνω στα πράσινα φύλα

Τώρα, θες πρόσφυγα τον λες θες μετανάστη,
αυτός ελπίζει να ξαναελπίσει
σε εκείνον τον μοναδικό σεισμό
που λυτρώνει μέσα από τα ερείπια
ψυχές εντοιχισμένες.

Γιάννης Καραβίδας

Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή, 23 Ιουλίου 2017

Εγώ κι ο αδερφός μου



Αίθουσα αναμονής
μα δεν μιλάει κανείς
Εγώ κι ο αδερφός μου
καθένας άλλου κόσμου


Είπα να κάνω αρχή
«θα χουμε -λέω- βροχή»
αυτός μιλιά δεν βγάζει
ούτε που με κοιτάζει


Μα ξάφνου ακούω λαλιά.
«Σου στέλνω -λέει- φιλιά»
γλυκόλαλος και πράος
μιλάει με το χάος


Με τόση αταραξιά
μιλάει στην μοναξιά:
Μιλάει στο κινητό του
γαμώ το κέρατό του.


Γιάννης Καραβίδας
Διαβάστε Περισσότερα »